آینه خاموش

ولگرد کوچه های تنهایی شدم… با کوله باری از حسرت و درد پای پیاده گز می کنم روزهای بی خاطره را… خدا لعنتش کنه اونی که تو را از من جدا کرد… مگه گلی نبود توی این باغ بزرگ دنیا که تو تک گلش شدی… نمی دونستم عطر و زیبایی دل فریب گل هم دروغه… عاشقی دروغه مگه نه… دیوونه بغض غریبانه سکوتی ناآشنا در وجودم موج میزنه… از وقتی رفتی در سینه ام احساس دوست داشتنت با حقیقت رفتنت دائم در حال ستیز هستند… وجود خسته من کارزاری برای جدالشان مهیا کرده… نمی دانم پیروزی با کیست؟ به جانت قسم خسته ام… کاشکی دیگر به انتها می رسیدم… سالها در دل من زیسته ای تو… پر و بال گرفته ای تو از من… ولی من هرگز ندانستم که تو چیستی و کیستی تو…

به خدا حافظی تلخ تو سو گند نشد

که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ی ممنوع .ولی لبهایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر

هیچ کس!هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد

جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستنداز تو بگویند شبی شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند:نشد

بسوزان مرا

شعله پرشرر

تنم عاشق سوختن و ساختن است

بیا این وجود عطشناک را

به سودای آهت

آتش بزن

بیا مست کن هوشیاریم

بیا با نوایم

هم آهنگ شو

بسوزان لب تشنه ام

با لبت

بکن شعله ور هستی و پیکرم

بسوزان بسوزان مرا با نگاه

نگاهی که سرشارناگفته هاست

لبالب پر از حسرت آتشم

پر از حس زیبای پروانگی

تو شمعم بشو

با شررهای ناب

بیا وچنین سوختن را ببین